maskelerim tükeniyor.

içimde her şey, konuşamıyorum kimseyle. anlamıyorlar. ben anlamıyorum belki de, uyduramıyorum ayak. anlatırsam düşecek ama maskem, eminim. maske düşerse dönüşü de olmayacak, değişecek her şey. bu halini beğendiğimden değil tabi, değişim korkutuyor beni. şu haline bile yıllarca alışamamışken, bir riske daha girmek tüylerimi ürpertiyor. değişime daha çok zaman var, yada çok oldu geçeli zamanı...

ağlayamıyorum bi de, bilmiyorum nasıl becericem. ama ağlayamamak değil sorunum, gülememek. ağlayamazken, gülmeyi de beceremiyorum. sürekli aynıyım. hissizim sanıyolar, bilmiyolar, tanımıyolar. suratlarına bakarken nerede olduğumu, neler hissettiğimi, neler söylediğimi farkedemiyolar. belki de en doğrusu farketmemek. maskeyi kendi başına değil, diğerlerine takmak... gerçekleri görmek değil, o taktığın maskelerin sana yansıttığını; kendi istediğini görmek lazım belki de. ya mutluluğun sırrı buysa? unutmanın, kaybolmanın?