kaldırım taşları, çok güzel hepsi. akıyolar ayaklarımın altından, soluk renkleri var. bazen bi melodi; bir şarkı, bazense bir düşünce eşliğinde geride kalıyolar hep. sürekli devamı geliyo, bitmiyolar. hepsi aynı, hepsi güzel. kafayı eğip onları seyrederek yürürken surata vuran, saçların amına koyan rüzgar da güzel.
sürekli yürümek istiyo insan, bir yere gitmek değil; yürümek. bazense sadece uzaklaşmak istiyo. bulunduğu yerden kurtulup herhangi bi yere gitmek. bir şeyleri bekmeleyip, ona ulaşmak.
sıkıldım ben bugün yine, sınavdan çıkıp koşmak istedim. saatlerce yürümek istedim. yine kendimi eminönünde buldum sonra, sigaramı yaktım denize karşı ve insanları seyrettim. vapura bindim, kadıköyde yürüdüm sonra. bahariyeye gittim, hala kalabalık, ve çok fazla insan. bi tarafta ellerinde alışveriş poşeti; mutlu suratlar. öteki tarafta kafalarında soru işaretleri; tepkisiz yüzler. yine 2. kategoride devam ettim ben yoluma. daha da çok uzaklaşmak istedim ama. bindim otobüse ve yine indim kalabalık bi yerde; aynı manzara. oturdum ama bu sefer, kahve içtim insanları seyrederek. ordan da sıkıldım hemen. yine atladım otobüse, kardeşimi annemi ve sırasıyla babamı gördüm işlerini bölerek. şimdi evdeyim, kendimi en rahat hissetmem gereken yerde. ama hala var bi eksiklik. buraya da alışamadım, çok boş. sanki kimse yaşamıyomuş gibi, hep aynı. eve her geldiğimde buzdlabındaki yarım içeceklere sinirim bozuluyo. çünkü o şeyler benim yarımım değil; başkasının. bana ait değiller, onu orada yarım bırakan insan kesinlikle onun yarım bi şekilde evde durması gerektiğinin bilincinde bırakmış onu. yarısı bitmiş ketçap, yarısı kullanılmış şampuan. bunlar benim kontrolümde olmalı. bitecekleri günü ben daha önce kafamda kurmuş olmalıyım. eğer bunları sağlayamıyosam o yaşadığım yer bana ait diyemem, burada yaşıyorum diyemem. browserımı aynen kapattığım sekmelerle açamıyosam, o bilgisayar da bana ait değildir.
yine yazı garip başladı garip bitti. neyse, bari şöyle diyeyim. kaldırım taşı gibi değil her şey, bazı şeylerin kendi kontrolünüzde olmasına ihtiyaç duyuyosunuz. ve bazen o şeyler öldürüyo sizi.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder