toplantı

tam toplantının ortasındaydım, herkes hilmi bey'e yaranmaya çalışıyordu fakat benim aklımdaki tek insan selma hanımdı. herkes projelerinden, yaptıklarından bahsederken ben bir an terlemeye başladım.bir noktaya bakıp donakalmıştım adeta, tek düşündüğüm şey selmacığımdı. insanlar konuştukça etraf daha bir loş hale geldi gözümde, patron hepsini dinliyor, kafa sallıyor ve herkese umut saçıyordu. ben ise oturduğum yerde iyice ezilmiş, büzülmüş etrafı kesiyor idim..birden bir ampul yanıverdi kafamda, öyle bir şey yapmalıydım ki tüm dikkati üzerime çekmeliydim.ne selma, ne hilmi vardı artık karşımda.o loş ortamda kendimle başbaşaydım ve bir anda, kendim bile ne yaptığımı anlayamadan çıkardım vurdum masaya!herkes kafasını bana çevirdi, korku dolu gözlerle bakıyorlardı artık bana.hiç birinin ağzından en ufak bir laf dahi çıkmadı.onlar bana baktı, ben ise önüme.sonra toparlandım, kapattım fermuarımı ve hızlı adımlarla çıktım toplantı salonundan.yere öfkeyle bakarak hızlı adımlarla ayrıldım binadan. atladım arabama ve hemen eve geldim. telefonlarımı kapattım, bilgisayardan kurtuldum. camları, televizyonu herşeyi kapattım.ve dedim ki kendi kendime, işte sen busun nuri!